CD-LOVE-Q-30
R2853[col.1 P3, ]: –
இந்த உலகில் நிலவுகின்ற துன்பங்கள், பெரும்பாலும் சுயநலத்தின் நேரடியான அல்லது மறைமுகமான விளைவுகளாகும். வாழ்க்கையில் பெரிய விஷயங்களிலோ அல்லது சிறிய விஷயங்களிலோ, கருணைக்கு எதிராக பயிற்சிக்கவும் அல்லது முன் மாதிரியாக இராதபடிக்கு, ஆண்டவருடைய ஜனங்கள் எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும். சுயநலம் என்பது ஒரு மோசமான இயல்பு என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். இதை எதிர்த்து போராட வேண்டும், முடிந்தவரையில், புதிய சுபாவத்தினால் அதை ஒதுக்கிதள்ளவேண்டும்.
இந்த பாடத்தின் போது ஆபிரகாமுக்கு தொண்ணூற்று ஒன்பது வயது. அவர் தனது குடும்பம், வீட்டார், ஊழியர்கள், மேய்ப்பர்கள் மற்றும் ஆயிரம் பேர்களுக்கு மேற்பட்ட நபர்களோடு மமரேவின் சமபூமியில் குடியிருந்தார். அவருடைய விசுவாசம் இன்னும், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தை சார்ந்திருந்தது. அந்நேரத்தில் பதிமூன்று வயதான அவருடைய குமாரன் இஸ்மயேல் மூலமாக நிறைவேறும் என்று அவர் எந்த சந்தேகம் இல்லாமல் நம்பினார். அவர் கூடார வாசலில் ஓய்வெடுத்து கொண்டிருக்கையில், மூன்று புருஷர் அவரை நோக்கி வந்தார்கள். இந்நாள் வரைக்கும் அந்த தேசத்தின் ஷேக்குகளின் வழக்கப்படி, ஆபிரகாம் எழுந்து அவர்களுக்கு எதிர்க்கொண்டு போய், அவர்கள் அந்நியராக இருந்தாலும். அவர்களை உபசரித்தார். காலப்போக்கில், அவருடைய விருந்தாளிகள் பரலோக ஜீவிகள் என்பதையும், தேவைக்காக அவர்கள் மனித ரூபம் எடுத்திருப்பதையும் ஆபிரகாம் உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார்.- அதில் ஒருவர் யேகொவா தேவனுடைய விசேஷித்த பிரதிநிதியாகவும், பிரதான தூதர்களில் ஒருவராகவோ அல்லது மனித நிலைக்கு முன் இருந்த ஆண்டவராம் இயேசு என்று நாம் நினைக்கிறோம். ஆபிரகாமை சந்தித்தவர்கள் இன்னார் என்று அவர் கேள்விப்பட்டபோது, அவர்களை அன்பாக, உபசரித்ததை எண்ணி, அவர் எவ்வளவு மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பார். அப்போஸ்தலர் இந்த விஷயத்தை சபையின் கவனத்திற்கு கொண்டு வருகிறார். விருந்தோம்பல் காட்ட எப்போதும் விழுப்புடன் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார். மேலும் இந்த நிகழ்வை சுட்டி காட்டி “அந்நியரை உபசரிக்க மறவாதிருங்கள்; அதினாலே சிலர் அறியாமல் தேவதூதரையும் உபசரித்ததுண்டு” (எபிரெயர் 13:2) என்று கூறுகிறார். உண்மைதான், பண்டைய காலத்தை பார்க்கையில், இன்று சூழ்நிலைகள் பல வழிகளில் வேறுபாடாக உள்ளது. இன்று பயணிகளுக்கு விடுதிகள், வழிப்போக்கர் தங்குவதற்கு உணவகங்கள் போன்றவைகள் உள்ளது. எனவே நம்முடைய பொறுப்புகள் குறைந்துவிட்டது. இந்த ஒரு காரியம். உண்மையில், நம்மை அதிக சுயநலமுள்ளவர்களாகவும், குறைவான உபசரிப்பின் உணர்வுள்ளவர்களாகவும் மாற்றி விடுமோ என்ற பயம் நமக்குள் ஏற்படுகிறது. ஆபிரகாமை போல, வேண்டுகோளுக்காக காத்திராமல், செய்த விருந்தோம்பலை தேவனுடைய அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஜனங்கள் பேணி வளர்ப்பார்கள். வாரியிறைத்தும் விருத்திடைய வாரும் உண்டு; அதிகமாய்ப் பிசினித்தனம் பண்ணியும் வறுமைடையவாரும் உண்டு. உதாரகுணமுள்ள ஆத்துமா செழிக்கும்; எவன் தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறானோ அவனுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சப்படும் (நீதிமொழிகள் 11:24,25) என்று இந்த வசனம் குறிப்பிடுகிறது. தாராள குணத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில், நாம் தேவனுடைய சாயலை வளர்த்துக் கொள்கிறோம். ஏனென்றால் தேவன் உதாரகுணமுள்ளவர் அல்லவா? அவர் தன் சிருஷ்டிப்புகளுக்கு தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் அல்லவா? அவர் அளித்த பரிசுகளில், மிக பெரிய பரிசு – நமக்காக, நம்மை மீட்கும்படி, அவருடைய ஒரே மகனை மரிக்கக் கொடுத்தார். உண்மை. அனைவரும் தாராள மனப்பான்மையை ஒரேவிதமாக நடைமுறைப்படுத்த முடியாது. கடன் அல்லது வறுமையில் உள்ளவர்கள் தங்களை தான் சரியாக கவனித்துக்கொள்வதே தடைப்படுகிறது. கடன்கொடுத்தவர்கள். குடும்பம் மற்ற இதர காரியங்களுக்கு நிதி வழங்குவதே வரையறுக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், இரக்கம் மற்றும் விருந்தோம்பலின் ஆவி எப்போதும் பெருக வேண்டும். வாய்ப்புகள் குறைவாக இருந்தாலும், அதிகமாக இருந்தாலும் அதை வெளிப்படுத்த வேண்டும். மற்றும் இந்த விஷயத்தை அரிதாக நடைமுறைப்படுத்துபவர்கள், தற்காலிகமான காரியங்களிலும், இதனால் கிடைக்கும் ஆதாயத்தை இழந்துவிடுவார்கள். உதவி வேண்டி வருபவர்களுக்கு தேவையான எல்லா உதவிகளையும் நாம் கொடுக்க முடியாவிட்டாலும், குறைந்த பட்சம் ஆறுதல் மற்றும் உற்சாகத்தின் வார்த்தைகளை கூறலாம். இது பணத்தை விட அதிக மதிப்புள்ளதென்று நிரூபிக்கப்படும். அநேகருக்கு, தற்காலிகமான உதவிகளைக் காட்டிலும், ஆவிக்குரிய ஆலோசனை மற்றும் அறிவுரை மற்றும உற்சாகம் தேவைப்படுகிறது. இதை ஒவ்வொரு உண்மையான கிறிஸ்தவரும் கொடுக்க வேண்டியவர்களாக இருக்கிறார்கள். கிறிஸ்துவின் சாயலை பெறுவது ஏங்கி தவிக்கும் சிருஷ்டிப்புகளுக்கும் “விசேஷமாக விசுவாச வீட்டாருக்கும்” உதவி செய்ய வேண்டும் என்று விருப்பம் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்ற அர்த்தத்தை மட்டும் அல்ல, நம்முடைய பூமிக்குரிய வசதிகளையும், மகிழ்ச்சியையும் செலவழித்து அவர்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்பதே சரியாக பொருள்படுகிறது.